Μια φορά και έναν καιρό, στα αρχαιοελληνικά χρόνια, υπήρχε το κηρωτόν, το πρώτο τσιρότο στην ιστορία. Ήταν ένα πανί αλειμμένο με κερί μέλισσας και άλλες λιπαρές ουσίες, το οποίο χρησιμοποιούσε ο Ιπποκράτης για να καλύπτει τις πληγές.
Φυσικά είχε κολλητικές και αδιάβροχες ιδιότητες, ώστε να παρέχει την κατάλληλη για την περίπτωση προστασία.
Το ονόμαζαν κηρωτόν, καθώς η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα κηρόω που σημαίνει επαλείφω με κερί.
Πώς έγινε τώρα το κηρωτόν τσιρότο; Δηλαδή αυτοκόλλητος επίδεσμος; Εύκολα! Πέρασε στα λατινικά (cerotum) με την ίδια έννοια, μετά στα ιταλικά (cerotto) και γύρισε πίσω σ’ εμάς ως τσιρότο – για να μείνει και έκτοτε να προστατεύει τις πληγές μας από μολύνσεις.
