…Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον…
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους…
Το “Ω γλυκύ μου έαρ” είναι ένα από τα εγκώμια – μικρά τροπάρια, αγνώστου ποιητή – που ψάλλονται σε τρεις στάσεις (μέρη) κατά τη διάρκεια της ακολουθίας του Επιταφίου Θρήνου τη Μεγάλη Παρασκευή. Είναι το μοιρολόι της Παναγίας, η έκφραση του πόνου της για τον επίγειο θάνατο του μοναδικού Υιού της.
Τα πιο γνωστά από αυτά τα εγκώμια είναι: Η ζωή εν τάφω, Αι γενεαί πάσαι και το Ω γλυκύ μου έαρ.
Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής ψάλλεται επίσης ο όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου και η υμνολογία είναι σχετική με την ταφή του Χριστού από τους Ιωσήφ και Νικόδημο και την κάθοδο της ψυχής Του στα σκοτεινά βασίλεια του Άδη. Στη συνέχεια γίνεται η περιφορά του Επιταφίου.


